Widowisko
Do zwykłych przedstawień teatralnych, a nawet do widowisk teatrów ulicznych, przywykliśmy. Od pewnego czasu mamy to na co dzień. Nie trzeba nawet wiele kombinować, by zobaczyć jakiś spektakl. W dużym mieście tym bardziej. Niestety to wszystko jest już tak doskonale dostępne, że aż spowszedniało. Niewątpliwie czymś trochę innym są widowiska, w których wykorzystuje się żywy ogień. Tutaj nie tylko forma, ale i treść przekazu jest oryginalna. Poza tym dodatkową atrakcją tego typu spektakli jest to, że najczęściej są organizowane na otwartym powietrzu, po zmroku, co jeszcze dodaje im uroku. Wrażenia z oglądania tego typu widowisk są naprawdę niezapomniane. Warto od czasu do czasu sprawdzić czy w okolicy nie organizuje się jakiś spektakl teatru ognia. Może nawet trafi się taka gratka, jak przegląd lub festiwal teatrów ognia. Wówczas nie ma na co czekać, od razu trzeba sobie zarezerwować czas na taką rozrywkę, w końcu takie niepowtarzalne okazje zdarzają się rzadko. Paradoksalnie nie jest to takie złe, bo dzięki temu, nie prędko zdążymy się znudzić.
Charakteryzacja
Spektakle teatrów ognia są zwykle wspaniałymi widowiskami, zwłaszcza te festiwalowe i przeglądowe. Wówczas wszystko jest dopieszczone i zapięte na ostatni guzik. Można by pomyśleć, że jak teatr gra w ciemności to takie szczegóły jak charakteryzacja w ogóle nie są istotne. To oczywiście nieprawda, bo perfekcyjne grupy dbają doskonale o każdy aspekt swojego występu. Ważne są więc odpowiednie stroje. Po pierwsze muszą być one bezpieczne, to znaczy niezbyt powłóczyste, niekrępujące ruchów oraz nie łatwopalne. Muszą też pasować do charakteru konkretnego przedstawienia i do okoliczności, w których się ono odbywa. Istotnym aspektem jest też makijaż, rzecz jasna nie taki, jaki wykonuje się na co dzień, ale teatralny. Czasami mogą go zastąpić odpowiednie maski, zakupione lub wykonane na specjalne zamówienie. Zależnie więc od treści spektaklu przygotowuje się go nie tylko od strony technicznej i artystycznej, ale także charakteryzacyjnej. Dzięki temu występy teatru ognia są tak interesującymi widowiskami.
Teatr ognia to nie tylko sztuka, którą można podziwiać w czasie zorganizowanych występów na rynkach, festiwali czy przeglądów. Jak się okazuje, to też pewna opcja na urozmaicenie imprez. Bowiem coraz więcej grup zajmujących się tańcem ognia podejmuje się komercyjnych występów. Zwykle proponują one zamkniętą ofertę na swoich stronach. Wyznaczają też określone stawki, za długość występu, liczbę uczestników, a także poziom skomplikowania prezentowanego show. Bywa też, że mogą coś zrobić na specjalne życzenie klienta, to już jednak wymaga negocjacji. Grupę prezentującą taniec ognia można sobie zamówić na najróżniejsze okazje. Począwszy od tak prywatnych, jak śluby czy wieczory panieńskie, poprzez tak masowe jak dni miast, aż po tak poważne jak konferencje naukowe lub biznesowe. Póki, co jest to najpopularniejszymi miejscami, w których można spotkać teatry ognia komercyjnie są imprezy plenerowe. Wówczas bowiem są najbardziej sprzyjające warunki do tego, by tego rodzaju pokazy organizować.
Taniec z ogniem to sztuka, ale wiadomo, że artyści też ludzie i muszą z czegoś żyć. Teatry ognia często występują na rynkach czy w innych ważnych punktach miast. Nie są to wówczas występy stricte nastawione na komercję. To raczej zbieranie „do kapelusza” w nadziei, że ci co podziwiają spektakl będą uprzejmi jakoś grupę nagrodzić. Jest jednak inny sposób na zarobienie przy pomocy tańca ognia. Można po prostu organizować występy na różnego rodzaju imprezach. Wiele teatrów ognia ma swoje profesjonalne oferty kierowane do zainteresowanych. Najczęściej to propozycje konkretnych występów, to znaczy z opisem spektaklu, czasem trwania oraz liczbą uczestników. Niektóre grupy wymieniają też pulę imprez, w których mogą uczestniczyć, co oznacza, że na przykład zamówienie teatru na wesele jest osiągalne, ale już na imieniny niekoniecznie. Co lepsze i bardziej utytułowane teatry nie zajmują się osobiście przedstawianiem ofert i negocjacjami. Mają do tego po prostu swoich menadżerów, którzy zajmują się ustalaniem reguł i przygotowaniem występów.
Nie trudno się domyślić, że taniec ognia wywodzi się ze sztuk cyrkowych. Dziś pewnie trudno by sobie było wyobrazić tego rodzaju widowisko w zamkniętym namiocie. Jednak faktem jest, że początki tej sztuki miały miejsce właśnie w cyrku. Zaczynały się od kuglarzy żonglujących płonącymi pałkami i plujących ogniem. Widząc współczesny taniec ognia, aż trudno uwierzyć, że takie małe prymitywne pokazy rozwinęły się w taką piękną i spektakularną sztukę. Opuszczenie cyrkowego namiotu, dobrze tańcowi ognia zrobiło, dzięki temu mógł się on w pełni rozwinąć. Niemniej pełno w nim cyrkowych inspiracji, takich jak na przykład elementy akrobatyki. Zapewne taniec ognia, takim jakim go widzimy współcześnie, to też pewien etap, który niedługo zmieni się w coś jeszcze bardziej innego i nieoczekiwanego. Póki co możemy na przykład cieszyć się tańcem ognia z elementami tańca nowoczesnego. Czego należy się więc spodziewać za rok? Być może nowych inspiracji, a może twórczego rozwinięcia dotychczas powstałych form ekspresji.
Taniec z ogniem jest bardzo widowiskową formą sztuki. Oczywiście najlepiej prezentuje się w nocy. Właściwie tylko dzięki ciemnościom można uzyskać tak oszałamiające efekty. Za dnia, cała magia znika i taniec ognia z jakichś zupełnie nieznanych powodów staje się po prostu kwestią techniczną, manualną zabawą, w której najbardziej spektakularne jest to, że ktoś tak bawi się ogniem, a jednak się nie parzy. Natomiast nocą artyści, którzy wprawiają ogień w ruch praktycznie nikną, pozostaje tylko żywe, płonące światło. Wówczas to jest prawdziwe widowisko. Gra światła i ciemności, która wygląda naprawdę imponującą i potrafi zaczarować widzów na długo. Bębny towarzyszące pokazowi dodatkowo potęgują efekt. Artyści robią swoje, ale ostatecznie to widz patrzy w ogień jak zahipnotyzowany i to on jest w transie. Najczęściej wraca do rzeczywistości dopiero, gdy światła znikną na dobre i ucichną bębny. To fascynujący efekt, ale dopiero wtedy, gdy jest zupełnie ciemno. A mówią, że świata nie da się zaczarować.