Konkursy
Każdy teatr ognia wydaje się być taki sam, ale czy na pewno tak jest? Otóż, nie. Gdyby teatry ognia niczym nie różniły się od siebie, po co ktoś organizowałby dla nich konkursy? Oczywiście każdy teatr czy grupa zajmująca się tańcem ognia jest inna. I to pod względem zarówno, że tak to ujmę choreografii, jak i techniki. Poza tym, o charakterze takiego teatru decyduje też współpraca w grupie, sposób porozumiewania się artystów i ich zgranie. Naprawdę dobrze znający się artyści potrafią stworzyć niepowtarzalne dzieło, porozumiewając się bez słów. W przypadku tańca ognia to szczególnie ważne, bo trzeba mieć maksymalne zaufanie do partnera i być pewnym, że nie zawiedzie. W końcu wahanie może się skończyć porażką spektaklu, a nawet nieszczęściem. Jak widać różnic pomiędzy teatrami ognia może być wiele, jest więc sens organizowania konkursów specjalnie dla nich i nagradzania tych, którzy wykażą się najlepszą techniką, artyzmem i świetnie skoordynowaną współpracą. Dodatkowym walorem takich imprez jest organizowanie ich w naprawdę spektakularnych miejscach.
Pokazy
Taniec ognia można zobaczyć w wielu miejscach. Najczęściej jednak na imprezach, które mają charakter widowisk światła i ognia, prezentowanych nocą. Wówczas teatr ognia może być jednym spośród wielu elementów, takich jak pokazy pirotechniczne czy kaskaderskie. Czasami takie spektakle bywają zwieńczeniem imprez plenerowych, tak jest na przykład w wypadku krakowskich wianków czy parady smoków. Nie są więc same w sobie główną atrakcją, ale częścią całości. Niemniej są bardzo widowiskowe, gównie ze względu na to, że odbywają się nad Wisłą, co przez odbijanie światła w wodzie znakomicie potęguje efekt. Zdarza się, że widowiska teatrów ognia są pokazywane w związku z rekonstrukcjami czy historycznymi rocznicami. Wówczas dodatkową atrakcją jest miejsce. W takich na przykład ruinach zamku w Ogrodzieńcu tego rodzaju spektakl jest naprawdę czymś niepowtarzalnym. Poza tym taniec ognia można zobaczyć wieczorami na rynkach największych polskich miast. Zwykle tego rodzaju pokazy mają charakter dość kameralny.
Taniec z ogniem jest bardzo widowiskową formą sztuki. Oczywiście najlepiej prezentuje się w nocy. Właściwie tylko dzięki ciemnościom można uzyskać tak oszałamiające efekty. Za dnia, cała magia znika i taniec ognia z jakichś zupełnie nieznanych powodów staje się po prostu kwestią techniczną, manualną zabawą, w której najbardziej spektakularne jest to, że ktoś tak bawi się ogniem, a jednak się nie parzy. Natomiast nocą artyści, którzy wprawiają ogień w ruch praktycznie nikną, pozostaje tylko żywe, płonące światło. Wówczas to jest prawdziwe widowisko. Gra światła i ciemności, która wygląda naprawdę imponującą i potrafi zaczarować widzów na długo. Bębny towarzyszące pokazowi dodatkowo potęgują efekt. Artyści robią swoje, ale ostatecznie to widz patrzy w ogień jak zahipnotyzowany i to on jest w transie. Najczęściej wraca do rzeczywistości dopiero, gdy światła znikną na dobre i ucichną bębny. To fascynujący efekt, ale dopiero wtedy, gdy jest zupełnie ciemno. A mówią, że świata nie da się zaczarować.