Taniec z wykorzystaniem ognia opiera się na wielu ważnych elementach, jednym z nich jest bhawa, która to oznacza uczucie, a często także mówi się, że jest to raga melodia. Taniec z ogniem należy do repertuaru klasycznych tańców hinduskich. Dodatkowo jest także jednym z najstarszych w swoim gatunków. Ów taniec cechuje się tym, że jego symbolem jest pierwiastek ognia, jaki to tkwi w każdym człowieku. Początki tańca z ogniem sięgają już 400 roku przed naszą erą. W tym okresie, bowiem związane były z obrzędami odprawianymi przez kapłanki. Owe kapłanki należały do społeczności Devadasie zaś nazwa ta oznaczała niewolnice boga. Mieszkały one w południowych Indiach i stąd właśnie wywodzi się taniec ognia. Takie kapłanki najczęściej uważane były za małżonki boga a to sprawiało, że cieszyły się powszechnym szacunkiem. Istniały w Indiach takie świątynie, które to miały nawet kilkaset tancerek. Cechą charakterystyczną owych tancerek było to, że wykonywały swój taniec przed głównym bogiem rezydującym w świątyni. Tancerki te były podzielone według trzech kategorii. Wedle tych kategorii tańczyły one w świątyniach, na dworach a także brały udział w licznych uroczystościach. Za pomocą swego tańca składały one bogom dary i cześć. Z kolei w następnych latach nastąpiła sytuacja, ze kapłanki te zaczęły tańczyć na dworach swoich władców. Tym samym nieco została zaburzona religijność, która dotychczas była nieodłącznie związana z tańcem i muzyką. Oczywiście z upływem kolejnych lat wprowadzono do tańca z ogniem nowe style i techniki a tym samym sprawiono, ze miał on charakter typowo rozrywkowy. Niestety w okresie działań barbarzyńskich nastąpił w Indiach upadek sztuki tańca z ogniem. Taniec ten już nie wyrażał namiętności, lecz stosował bardzo niskie uczucia. Dodatkowo nie posiadał już on swej dawnej wzniosłej symboliki. Oprócz tego przestał mieć już także typowo religijne znaczenie.
Taniec z wykorzystaniem ognia
Kategoria Historia tańca, Techniki tańca, taniec z ogniem data 04/27/2012 12:22 pm autor adminArjowie i Agni, bóg ognia
Kategoria taniec z ogniem data 02/01/2011 04:55 pm autor beataArjowie i Agni, bóg ognia
Indoeuropejczycy wyruszyli ze swojej kolebki na północ od Morza Czarnego pomiędzy 2300 a 1900 p.n.e. Wtargnęli do Grecji i Azji Mniejszej, paląc po drodze miasta, w tym także Troję, i wsie w Anatolii. Podbili Grecję z wyspami, krwawy pochód zatrzymali dopiero Irańczycy, którzy zdołali się obronić.
Na początku drugiego tysiąclecia przed naszą erą zaczęli przenikać na teren Indii północno-zachodnich, z czasem zajęli dorzecze górnego Indusu i rozpoczęli wędrówkę na Nizinę Gangesu.
Swoim osadnictwem Indoeuropejczycy objęli Indie, Półwysep Italski i Bałkański, rejony pomiędzy Karpatami i Dunajem oraz Europę środkową, zachodnią i północną od Wisły i Morza Bałtyckiego po Atlantyk.
Plemiona, które zamieszkały nad Indusem, nazwały siebie arya czyli szlachetny. Uważali że jasny kolor skóry czyni ich lepszymi od dasów, tubylczych mieszkańców tych terenów. Doszło jednak do połączenia obu kultur, agresywnej i militarnie silniejszej kultury Aryjskich nomadów, oraz miejscowej – bardziej zaawansowanej technologicznie i gospodarczo. Najeźdźcy byli jednak przekonani o słuszności swoich podbojów, co stało się inspiracją do stworzenia Wed, zbioru hymnów komponowanych i układanych przez prawie tysiąc lat hegemonii. Teksty stworzono w sanskrycie, jednym z najwcześniejszych języków indoeuropejskich.
Główni bogowie aryjscy byli związani z kultem słońca i ognia, powozili potężnymi rydwanami, ogniem rozświetlali wrogie ciemności a słońce świeciło za ich plecami.
Bóg ognia, Agni jest synem ojca niebios, Sawistri, zrodzonym na ziemi z dziewicy Maji, którą opiekował się jej ziemski mąż, cieśla Twasti. Wyrabiał on swastyki, używane do krzesania ognia. Wydrążenia w których łączą się ramiona krzyża posiadają mątewkę, która potarta tłuszczem i poruszana dla wytworzenia ognia, nosiła nazwę Maja – siła twórcza, matka.
Samą iskrę – syna – wznieca Wajus czyli wiatr, tak jak wznieca płomień ogniska. W ten sposób wersy Wed tłumaczyły narodziny Agni. Kapłani używali słomy do wzniecenia ognia, podsycali płomień masłem a gdy wybuchnął płomień, podlewali go somą, napojem bogów. W płomieniu wznoszącym się ku niebu, Agni znów staje się bogiem, iskrą bożą i duszą słońca.
Agni jest bogiem najbliższym ludziom, przywódcą, dobroczyńcą, opiekunem, odpędza złe moce, nieszczęścia i choroby. Przyjmuje ofiarę w imieniu bogów wedyjskich, zaprasza ich i sprowadza na ucztę ofiarną. Równocześnie jest najmądrzejszym i najdoskonalszym kapłanem – hotarem.