Cyrk
Nie trudno się domyślić, że taniec ognia wywodzi się ze sztuk cyrkowych. Dziś pewnie trudno by sobie było wyobrazić tego rodzaju widowisko w zamkniętym namiocie. Jednak faktem jest, że początki tej sztuki miały miejsce właśnie w cyrku. Zaczynały się od kuglarzy żonglujących płonącymi pałkami i plujących ogniem. Widząc współczesny taniec ognia, aż trudno uwierzyć, że takie małe prymitywne pokazy rozwinęły się w taką piękną i spektakularną sztukę. Opuszczenie cyrkowego namiotu, dobrze tańcowi ognia zrobiło, dzięki temu mógł się on w pełni rozwinąć. Niemniej pełno w nim cyrkowych inspiracji, takich jak na przykład elementy akrobatyki. Zapewne taniec ognia, takim jakim go widzimy współcześnie, to też pewien etap, który niedługo zmieni się w coś jeszcze bardziej innego i nieoczekiwanego. Póki co możemy na przykład cieszyć się tańcem ognia z elementami tańca nowoczesnego. Czego należy się więc spodziewać za rok? Być może nowych inspiracji, a może twórczego rozwinięcia dotychczas powstałych form ekspresji.
Zarobek
Teatry ognia bywają atrakcją na różnych imprezach. Jednak dosyć często można je zobaczyć po prostu na miejskich rynkach wieczorem. Pojawiają się tam w tych samych celach, co większość artystów. Krótko mówiąc po prostu chcą trochę zarobić. W przypadku sztuki wysokiej byłoby to raczej nie do pomyślenia, ale mało znani artyści, którzy usiłują żyć ze swojej profesji raczej nie mają innego wyjścia. Z drugiej jednak strony, czyli z punktu widzenia potencjalnych odbiorców uliczny artysta może być kimś naprawdę wartościowym, a nie tylko chałturnikiem, który wykonuje swoją pracę bez pasji i wyłącznie w celach zarobkowych. Z tancerzami ognia najczęściej tak jest. To, co pokazują, zupełnie przypadkowej publiczności i turystom jest przecież sztuką, która wymagała pracy i ćwiczeń. Dobrze o tym pamiętać, kiedy w czasie wieczornego spaceru natkniemy się na pokaz teatru ognia. Możemy odejść pełni podziwu dla artystów, ale możemy też wdzięcznie wrócić do prozy życia wrzucając drobny datek do kapelusza.
Każdy teatr ognia wydaje się być taki sam, ale czy na pewno tak jest? Otóż, nie. Gdyby teatry ognia niczym nie różniły się od siebie, po co ktoś organizowałby dla nich konkursy? Oczywiście każdy teatr czy grupa zajmująca się tańcem ognia jest inna. I to pod względem zarówno, że tak to ujmę choreografii, jak i techniki. Poza tym, o charakterze takiego teatru decyduje też współpraca w grupie, sposób porozumiewania się artystów i ich zgranie. Naprawdę dobrze znający się artyści potrafią stworzyć niepowtarzalne dzieło, porozumiewając się bez słów. W przypadku tańca ognia to szczególnie ważne, bo trzeba mieć maksymalne zaufanie do partnera i być pewnym, że nie zawiedzie. W końcu wahanie może się skończyć porażką spektaklu, a nawet nieszczęściem. Jak widać różnic pomiędzy teatrami ognia może być wiele, jest więc sens organizowania konkursów specjalnie dla nich i nagradzania tych, którzy wykażą się najlepszą techniką, artyzmem i świetnie skoordynowaną współpracą. Dodatkowym walorem takich imprez jest organizowanie ich w naprawdę spektakularnych miejscach.
Taniec z ogniem jest bardzo widowiskową formą sztuki. Oczywiście najlepiej prezentuje się w nocy. Właściwie tylko dzięki ciemnościom można uzyskać tak oszałamiające efekty. Za dnia, cała magia znika i taniec ognia z jakichś zupełnie nieznanych powodów staje się po prostu kwestią techniczną, manualną zabawą, w której najbardziej spektakularne jest to, że ktoś tak bawi się ogniem, a jednak się nie parzy. Natomiast nocą artyści, którzy wprawiają ogień w ruch praktycznie nikną, pozostaje tylko żywe, płonące światło. Wówczas to jest prawdziwe widowisko. Gra światła i ciemności, która wygląda naprawdę imponującą i potrafi zaczarować widzów na długo. Bębny towarzyszące pokazowi dodatkowo potęgują efekt. Artyści robią swoje, ale ostatecznie to widz patrzy w ogień jak zahipnotyzowany i to on jest w transie. Najczęściej wraca do rzeczywistości dopiero, gdy światła znikną na dobre i ucichną bębny. To fascynujący efekt, ale dopiero wtedy, gdy jest zupełnie ciemno. A mówią, że świata nie da się zaczarować.